بسم الله الرحمن الرحیم
 «إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ» [فصلت/۳۰]، وقال النبی: صلی الله علیه وسلم «أَحَبّ الْعَمَلِ إِلَىَ اللّهِ مَا دَاوَمَ عَلَیْهِ صَاحِبُهُ»[۱]
 حضار گرامی قدر و اساتید و طلاب بزرگوار! خدا را سپاس و شکر می‌گوییم که به سروران و عزیزان توفیقی عنایت فرمود: تا در مسیر تشویق و ترغیب برای فراگیری کیفیت‌ها و وصیت‌های تبلیغی، تمرینات و نتایج تمرینات را دریابند لذا از این نشست  را به ایشان تبریک عرض می کنم که رب العزۀ به فضل و کرم خویش این گونه حرکات و اقدامات را به پایه تکمیل و اتمام برساند. مقوله‌ی معروفی داریم که بزرگان می فرمایند: کار را آن کس کرد که تمام کرد. برداشتن قدم های ابتدایی آسان است، اما بردن کار تا آخر و تداوم بر آن، کاریست مشکل؛ بنا بر گفته‌ی سعدی:
 یا مکن با پیل بانان دوستی/ یا بنا کن خانه ای در خورد پیل!
 روی این نکته طلاب و علما باید کمی بیاندیشند؛ انتخاب شیوه ای و راهی در ابتدای امر آسان است، اما رسیدن به مقصد و هدف کار آسانی نیست؛ لذا سرورانی که در این میادین قدم می گذارند، روز نخست بیانیشند که ما به کجا می رویم؟ قرآن مجید ادامه‌ی راه  را به لفظ “استقامت” یاد می فرماید و زمانی که از آن حضرت صلى الله علیه وسلم سوال گردید که کدام عمل پیش خدا محبوب و پسندیده است؟ فرمود: «مَا دَاوَمَ عَلَیْهِ صَاحِبُهُ»؛ آن‌چه عامل بر آن تداوم داشته باشد.
 بزرگان دین تداوم را با مثالی برای من و شما توضیح داده اند. اگر کسی مشکی پر از آب بر جایی آویزان بکند و از آن مشک آب قطره قطره بر زمین بچکد، بعد از مدتی جای چکیدن قطرات، گود می شود؛ اما اگر همه‌ی آب‌ها یکجا بریزند، شاید آن اثر را نداشته باشند. لذا استقامت در کار از اهمیت فوق العاده ای بر خوردار است.
سرورانم که در میدان سخنرانی، مقاله‌نویسی قدم برداشته‌اند، سعی کنند آن را متوقف نکنند، تا بعد از مدتی خطیب، نویسنده‌ای خوب و ماهر شوند و بتوانند مبلغ واقعی اسلام قرار بگیرند؛ زیرا نیاز شدیدی بر این داریم آن چه می دانیم بر دیگران برسانیم و راه رساندن همین دو شیوه است. ولی اکر کار یک بار شد و با شوق و علاقه در مجالس شرکت کردیم، بهره ای بردیم، بعد از آن عقب‌نشینی کردیم؛ پس نمی‌توانیم به نتیجه‌ای برسیم. لذا لازم است که ما در میادین کارهای خیر از خود ثبات قدمی نشان بدهیم و روی آن‌ها استوار بمانیم و حرکت‌های ضعیف خود را ادامه بدهیم، تا به نتیجه‌ای برسیم. امیدوارم در این میدان نوجوانان و جوانان به عقب بر نمی‌گردند تا بتوانند رضایت خداوند و رسول الله صلى الله علیه وسلم را در یابند.
همین‌طور می‌دانید اگر این حرکت‌های اگر ـ خدا ناکرده ـ برای این باشد که در جامعه شهرتی پیدا بکنیم، یا اسم و رسمی از ما به جا بماند؛ پس این جز خسارت چیزی دیگری نیست و اگر هدف این باشد که با به وسیله‌ی این خدمتی به دین کرده باشیم و رضایت خداوند را به دست بیاوریم، پس اگر شما بتوانید به پایان کار برسید یا در وسط کار، راهی آخر دیگر انتخاب کنید، در هر دو صورت شما کامیابید.
خداوند می فرماید:« وَمَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ»[النساء/۱۰۰]، مهاجر که از منزلش هجرت می کند و قدم بیرون می گذارد، رسیدن به هجرت‌گاه لازم نیست، همین برداشتن قدم و تا آخر ایستادن بر روی آن برایش کافی است. لذا استدعایم از شما این است که راه را ادامه بدهید و ان شاءالله به نتیجه واقعی که رضایت خداوند باشد برسیم و مبلغ واقعی قرار بگیریم